Art

Wirus VZV u dzieci i kobiet w ciąży

07.01.2017
Wirus VZV u dzieci i kobiet w ciąży

Półpasiec i ospa wietrzna to choroby wirusowa. Wywołuje ge ten sam wirus- VZV (Herpesvirus varicella zoster). Ospa to choroba wieku dziecięcego, półpasiec natomiast występuje najczęściej po 50 roku życia. Pojawia się u osób, które chorowały na ospę wietrzną, wirus VZV może uaktywnić się po kilkudziesięciu latach.

 

VZV a ciąża

Nie zdarza się to często, ale są przypadki zachorowania na półpasiec z czasie ciąży. Jest on jednak znacznie mniej groźny dla płodu niż ospa wietrzna. Zwłaszcza pierwsza ciąża niesie za sobą duże ryzyko. W przypadku ospy dziecko może przyjść na świat z tzw. wrodzoną ospą wietrzną, co może skutkować poważnymi wadami rozwojowymi. Do najczęstszych wad należą- zanik kory mózgowej, niewykształcenie kończyn, zapalenie siatkówki oka.

 

Półpasiec nie daje tak poważnych powikłań, kiedy jest zdiagnozowany w czasie ciąży. To dlatego, że wirus nie występuje we krwi i ma znikome szanse na przedostanie się do krwiobiegu dziecka.

Groźne jest nie tylko zakażenie wirusem w czasie ciąży, ale także choroby około porodowe. Kiedy kobieta zachoruje na około 5 dni przed porodem może to doprowadzić nawet do śmierci dziecka. Równie rożny w tym czasie może być zarówno półpasiec jak i ospa wietrzna.

 

Wirus VZV u dorosłych

Pierwszym objawem jaki jaki można zaobserwować na skórze jest wysypka z ropnymi pęcherzykami. Jest ona nieprzyjemna i bolesna. Najczęściej wysypka koncentruje się na jednej połowie ciała- kończynach, tułowiu, czasem też twarzy. Objawy utrzymują się przez około 2-4 tygodnie. Może pojawić się gorączka, nudności, ogólne osłabienie i bolesność mięśni. U dorosłych choroba przebiega znacznie ciężej, u dzieci często mija bezobjawowo.

 

Leczenie

Leczenie jest najczęściej objawowe, jednak wymaga kontroli lekarskiej. Wskazane są środki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, oraz hamujące rozwój wirusa VZV. Dzieciom zaleca szczepienia, które chronią przez ospą i półpaścem, są one podawana w dwóch dawkach po 9 miesiącu życia. Po zaszczepieniu choroby nie powinny się pojawić, a jeśli wystąpią będą miały znacznie łagodniejszy przebieg.

 

Daria Występek

 

przedszkoland.pl

 

Dodaj komentarz


Komentarzy: 0

Art

Dzieci na świeżym powietrzu

24.05.2016
Dzieci na świeżym powietrzu

Coraz częściej słyszy się o tym, że dzieci zbyt wiele czasu spędzają przed ekranem i mają niską odporność. Sposób, w jaki organizujemy sobie wolny czas zależy od nawyków, jakie zaszczepili w nas rodzice. Dlatego w trosce o zdrowie dzieci warto zachęcać je do aktywności na świeżym powietrzu już od najmłodszych lat. W dobie tak licznie przepisywanych antybiotyków wysoka odporność jest najwspanialszym prezentem, jaki rodzic może dać swojemu potomstwu.

Spacery, jazda rowerem, nauka pływania to wspaniała alternatywa dla biernego leniuchowania przed telewizorem. Wystawiając się na działanie promieni słonecznych w trakcie aktywnego wypoczynku wspomagamy organizm w procesie produkcji witaminy D. Witamina ta jest niezbędna w budowaniu odporności, ma wpływ na kości, mięśnie, układ nerwowy, krwionośny, rozrodczy oraz immunologiczny. Świeże powietrze powoduje lepsze samopoczucie. Mamy najlepiej wiedzą, że dzieci najchętniej śpią na spacerach. Spędzając czas na łonie przyrody pomagamy maluchom rozwijać kreatywne myślenie. Tak wiele wspaniałych zabaw można wymyślić mając pod ręką kilka patyków i kamieni. Długi spacer do lasu może być dla trzylatka wspaniałą przygodą, porównywalną do tych, które przeżywają bohaterzy jego ulubionej książki. To okazja do poznania różnych gatunków zwierząt i roślin. I nie chodzi tu o naukę, lecz rozbudzenie w dzieciach chęci odkrywania, poznawania. Uroczy jest widok szkraba, który pierwszy raz w życiu zobaczył mrówkę lub wziął do ręki dżdżownicę. Kto wie? Może za kilkanaście lat zostanie znanym biologiem? Wspierajmy dzieci w chęci odkrywania świata i w zdobywaniu nowych umiejętności. Niespełna trzyletnie dziecko wspaniale będzie sobie radzić z jazdą na hulajnodze lub rowerku biegowym, kopaniem piłki lub pływaniem. Maluchy uwielbiają naśladować i najbardziej rozwijają się w grupie. Czy wizyta na placu zabaw pełnym dzieci nie jest dobrym miejscem na wspólną zabawę?

Dotlenione i wybiegane dzieci lepiej śpią, są radosne, uśmiechnięte. Poprzez kontakt z fauną i florą mają zdecydowanie większą odporność. Izolowanie malucha i chowanie go w sterylnych warunkach jest chyba najgorszą rzeczą, jaką może zrobić rodzic. Pozwalajmy dzieciom podnosić szyszki, bawić się z psem, kopać dołki w piasku. Dzięki temu będą miały wspaniałe wspomnienia z dzieciństwa, a ich układ odpornościowy będzie potrafił radzić sobie z zagrożeniami, które nas otaczają.

 

Autorka: Matvijewna Grządkowska

Dodaj komentarz


Komentarzy: 0

Art

Ważne kwestie, które powinieneś wiedzieć o schizofrenii

09.06.2017
Ważne kwestie, które powinieneś wiedzieć o schizofrenii

Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym o zmiennym przebiegu. Psychoza ta objawia się zniekształconym postrzeganiem rzeczywistości. Osoba cierpiąca na schizofrenię ma problemy z  normalnym funkcjonowaniem w społeczeństwie. Choroba ta dzieli się na 3 fazy: zwiastunową, ostrą oraz stabilizacji.

Pierwsze objawy schizofrenii charakteryzują się tym, że chory traci kontakt z innymi. Następują częste zmiany nastroju. Nie sposób jest też określić jak pacjent zachowa się w danej chwili. Przestaje również interesować się swoimi obowiązkami i zaniedbuje higienę.

Wraz z rozwojem choroby pojawiają się u pacjenta omamy, wizje i nieadekwatne do rzeczywistości postrzeganie świata. Procesy myślenia zostają zniekształcone i zaburzone. Chory w niewłaściwy sposób ocenia fakty i zdarzenia. Mogą pojawić się nawet próby samobójcze. Ostra faza schizofrenii najczęściej jest leczona w szpitalu.

Chory może wrócić do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie, jeśli zostanie poddany leczeniu. Jednak często mogą następować nawroty choroby, dlatego dana osoba musi być pod stałą obserwacją. Leczenie może trwać nawet przez wiele lat. 

Schizofrenia to choroba przewlekła. Leczenie jest kilkukierunkowe. Przede wszystkim pacjent przyjmuje leki przeciwpsychotyczne. Dawkuje je nawet wtedy, gdy objawy ustąpią pod wpływem systematycznego leczenia. Chodzi o to, aby zminimalizować ryzyko nawrotów choroby.

Chory musi mieć stały kontakt z lekarzem, który zaleci odpowiednią terapię. W proces leczenia powinny też być zaangażowane osoby bliskie pacjentowi. Specjalista stosując metodę psychoedukacji przekazuje pacjentowi i rodzinie wszelkie informacje dotyczące rozwoju choroby, jej aktualnego stanu oraz tego jak sobie radzić z jej skutkami.

W leczeniu schizofrenii stosuje się także psychoterapię. Przede wszystkim chodzi o rozwiązanie konkretnych, bieżących problemów. Najczęściej zalecane formy to terapia zajęciowa oraz takie w których biorą udział osoby najbliższe choremu. Ma ona za zadanie wspierać pacjenta oraz jak wspólnie dawać sobie radę z objawami psychozy. Ważną kwestia jest też eliminowanie zachowań, które mogą skutkować powracaniem choroby.    

 

Jarosław Cieśla

 

Dodaj komentarz


Komentarzy: 0

Strefa lekarza Zaloguj się Zarejestruj się