dr hab. n. med. Łukasz Święcicki

Niestety ale dla mnie stracony czas... Pan doktor podczas wizyt które nie są tanie zamiast wsłuchać się w moje problemy opowiadał jak to mu minął dzień w pracy i z czym on się musi użerać... zdecydowanie nie polecam

Niestety ale dla mnie stracony czas... Pan doktor podczas wizyt które nie są tanie zamiast wsłuchać się w moje problemy opowiadał jak to mu minął dzień w pracy i z czym on się musi użerać... zdecydowanie nie polecam

Pan Profesor daje sprzeczne sygnały. Z jednej strony wydaje się czasem kompetentny i przyjazny po czym nie wiadomo skąd nagle rzuca komentarze w stronę pacjentów które wydaja się wysoce niegrzeczne i niestosowne do sytuacji osób którym się wali życie , są zagrożeni s i ogólnie cierpiący. I to nie jest sytuacja że pacjenci są hejterami czy maja inne poczucie humoru lub kij wiadomo gdzie. Czasem trzeba schować swoje ego do kieszeni i posłuchać innych , wysłuchać , okazać empatię. Problemem tego lekarza jest to że dopuszcza tylko swoją opinię jako …

Pan Profesor daje sprzeczne sygnały. Z jednej strony wydaje się czasem kompetentny i przyjazny po czym nie wiadomo skąd nagle rzuca komentarze w stronę pacjentów które wydaja się wysoce niegrzeczne i niestosowne do sytuacji osób którym się wali życie , są zagrożeni s i ogólnie cierpiący. I to nie jest sytuacja że pacjenci są hejterami czy maja inne poczucie humoru lub kij wiadomo gdzie. Czasem trzeba schować swoje ego do kieszeni i posłuchać innych , wysłuchać , okazać empatię. Problemem tego lekarza jest to że dopuszcza tylko swoją opinię jako jedyna prawdę objawiona i nie potrafi zapanować nad soba żeby nie chlapnąć czegoś czego nie powinien jako zawód zaufania publicznego i lekarz z tak dużym doświadczeniem. Ładnie pisze z komunikacją już gorzej. Na pewno się stara , czasem rzeczywiście opowie ciekawą historię lub żart ale było wiele sytuacji gdy jego zachowanie było naganne.

Naprawdę, zaskakujące są negatywne komentarze. O Profesorze mogę mówić w samych superlatywach. Nie ma chyba w Polsce większego specjalisty od ChAD. Profesor ma bardzo dobre podejście - każda wizyta zaczyna się od luźnej rozmowy podczas której pacjent z pomocą Profesora może wyłapać niuanse wpływające na komfort jego funkcjonowania w kontekście zdrowia psychicznego. Niektóre decyzje Profesora mogą na samym początku wydać się kontrowersyjne. Sam z niepewnością zareagowałem na wiadomość o regularnym przyjmowaniu zastrzyku - ostatecznie poczułem się dużo lepiej dla siebie i dla komfortu życia mojej rodziny. Profesora poznałem na oddziale …

Naprawdę, zaskakujące są negatywne komentarze. O Profesorze mogę mówić w samych superlatywach. Nie ma chyba w Polsce większego specjalisty od ChAD. Profesor ma bardzo dobre podejście - każda wizyta zaczyna się od luźnej rozmowy podczas której pacjent z pomocą Profesora może wyłapać niuanse wpływające na komfort jego funkcjonowania w kontekście zdrowia psychicznego. Niektóre decyzje Profesora mogą na samym początku wydać się kontrowersyjne. Sam z niepewnością zareagowałem na wiadomość o regularnym przyjmowaniu zastrzyku - ostatecznie poczułem się dużo lepiej dla siebie i dla komfortu życia mojej rodziny. Profesora poznałem na oddziale F7 IPiN - budzi autorytet, ma niesamowite doświadczenie, empatię i czujność w diagnozowaniu pacjentów. Ma duże poczucie humoru - tutaj może nie każdemu przypadnie to do gustu, ale to zależy od pacjenta. Na jego twarzy widać troskę kiedy nie dzieje się dobrze w życiu pacjenta. Szuka rozwiązań.

Miałam go za dobrego i fajnego lekarza, kiedyś czytałam jego książki, tak ładnie pisze o komunikacji z pacjentem, empatii, rodzinie itd. Przypadkiem poznałam go w instytucie na oddziale f7 (nawet nie wiedziałam że jeszcze tam pracuje) i okazał się egocentrycznym hipokrytą pozbawionym empatii. Potrafi się niestosownie i niegrzecznie odezwać do pacjentów . To nie jest śmieszne, tam są ludzie w ciężkich depresjach po ciężkich traumach. Ma też on postawę ignorującą i ignorancką co do wielu tematów dotyczących zdrowia pacjenta. Wszystkie objawy zrzucane są na stres. A gdy ktoś mówi że …

Miałam go za dobrego i fajnego lekarza, kiedyś czytałam jego książki, tak ładnie pisze o komunikacji z pacjentem, empatii, rodzinie itd. Przypadkiem poznałam go w instytucie na oddziale f7 (nawet nie wiedziałam że jeszcze tam pracuje) i okazał się egocentrycznym hipokrytą pozbawionym empatii. Potrafi się niestosownie i niegrzecznie odezwać do pacjentów . To nie jest śmieszne, tam są ludzie w ciężkich depresjach po ciężkich traumach. Ma też on postawę ignorującą i ignorancką co do wielu tematów dotyczących zdrowia pacjenta. Wszystkie objawy zrzucane są na stres. A gdy ktoś mówi że cierpi to każe mu nie przesadzać. Często bywa obcesowy i arogancki, aż wstyd żeby profesor się tak zachowywał . Jest to zdanie też wielu osób, które chodziły do jego gabinetu prywatnie jak i pacjentów z f7.

Ma się za tego ważniejszego. Nie szanuje pacjentów, nawet prywatnie, za pieniądze. Pacjenta traktuje jak donosiciela pieniędzy i nic więcej. Zero empatii, kultury i zrozumienia. Absolutnie nie polecam.

Ma się za tego ważniejszego. Nie szanuje pacjentów, nawet prywatnie, za pieniądze. Pacjenta traktuje jak donosiciela pieniędzy i nic więcej. Zero empatii, kultury i zrozumienia. Absolutnie nie polecam.

Pana profesora poznałam leżąc na oddziale F7 IPiN. Byłam pod wrażeniem jego zaangażowania, przystępności i indywidualnego podejścia do pacjentów. Profesor przewodniczył obchodom lekarskim i życzliwie rozmawiał z każdym pacjentem. Oprócz tego, wraz z zespołem psychologów, prowadził na oddziale cotygodniowe zajęcia z psychoedukacji, na których odpowiadał na pytania pacjentów z dziedziny psychiatrii i psychologii. Jest niewątpliwie człowiekiem kompetentnym, ale nie zarozumiałym, ma duży dystans do siebie i świetne poczucie humoru. Potrafi skomplikowane sprawy wytłumaczyć w przystępny i zabawny sposób. Był powszechnie ceniony i wręcz „uwielbiany” przez wszystkich pacjentów oddziału.

Pana profesora poznałam leżąc na oddziale F7 IPiN. Byłam pod wrażeniem jego zaangażowania, przystępności i indywidualnego podejścia do pacjentów. Profesor przewodniczył obchodom lekarskim i życzliwie rozmawiał z każdym pacjentem. Oprócz tego, wraz z zespołem psychologów, prowadził na oddziale cotygodniowe zajęcia z psychoedukacji, na których odpowiadał na pytania pacjentów z dziedziny psychiatrii i psychologii. Jest niewątpliwie człowiekiem kompetentnym, ale nie zarozumiałym, ma duży dystans do siebie i świetne poczucie humoru. Potrafi skomplikowane sprawy wytłumaczyć w przystępny i zabawny sposób. Był powszechnie ceniony i wręcz „uwielbiany” przez wszystkich pacjentów oddziału.

Znakomity lekarz. Uratował mi życie elektrowstrząsami. Przy mojej lekooporności sprowadził dla mnie lek z Anglii. Poświęcił mi dużo swojego czasu. Może dlatego. że jestem lekarzem podszedł do mnie w sposób tak empatyczny. Wspominam Go z wielkim sentymentem.

Znakomity lekarz. Uratował mi życie elektrowstrząsami. Przy mojej lekooporności sprowadził dla mnie lek z Anglii. Poświęcił mi dużo swojego czasu. Może dlatego. że jestem lekarzem podszedł do mnie w sposób tak empatyczny. Wspominam Go z wielkim sentymentem.

Choć od mojej wizyty u tego lekarza minęło już ładne 10 lat pomyślałam, że napiszę, bo może to potencjalnie komuś pomóc. Ledwie zdążyłam się pojawić w progu gabinetu a p. Święcicki zdążył już postawić diagnozę - oczywiście ChaD. Każde moje zastrzeżenie (nigdy nie mam stanów manii, a mówię szybko, jestem nadaktywna ruchowo nawet w głębokiej depresji) kwitował czymś w rodzaju: "no, ChaD też może być właśnie taki", "jestem specjalistą od ChaD i u Pani widzę właśnie 100% ChaD". Oczywiście kazał odstawić leki na depresję, które jednak zawsze trochę pomagały i …

Choć od mojej wizyty u tego lekarza minęło już ładne 10 lat pomyślałam, że napiszę, bo może to potencjalnie komuś pomóc. Ledwie zdążyłam się pojawić w progu gabinetu a p. Święcicki zdążył już postawić diagnozę - oczywiście ChaD. Każde moje zastrzeżenie (nigdy nie mam stanów manii, a mówię szybko, jestem nadaktywna ruchowo nawet w głębokiej depresji) kwitował czymś w rodzaju: "no, ChaD też może być właśnie taki", "jestem specjalistą od ChaD i u Pani widzę właśnie 100% ChaD". Oczywiście kazał odstawić leki na depresję, które jednak zawsze trochę pomagały i brać lit. Ponieważ czułam, że ta diagnoza jest kompletnie nie o mnie a po licie czułam się potwornie, nigdy już do tego lekarza nie wróciłam. Natomiast trauma tej wizyty sprawiła, że chodząc do specjalistów zaczęłam się podświadomie maskować (zero gestykulacji, grzeczne siedzenie na krzesełku, ograniczenie ekspresji), co opóźniło moją właściwą diagnozę o 10 lat. Oczywiście mam i zawsze miałam ADHD a nieszczęsna depresja była tegoż ADHD jedynie konsekwencją. Lata maskowania pięknie pogorszyły sprawę. Gdy pomyślę, że gdyby nie ta wizyta ktoś miałby szansę wcześniej mnie rozpoznać i nie musiałabym się tak męczyć (trzy dni życia na leku na ADHD pomogły mi więcej niż lata brania antydepresantów) czuję dosłownie ziejącą dziurę w sercu. Przestrzegam przed specjalistami od jednej choroby (nawet a zwłaszcza wybitnymi).

Czy prof. przyjmuje prywatnie? Ma ktoś z Państwa kontakt? Z góry dziękuje i pozdrawiam …………………………..

Czy prof. przyjmuje prywatnie? Ma ktoś z Państwa kontakt?
Z góry dziękuje i pozdrawiam
…………………………..

Miałam nieprzyjemność spotkać doktora w szpitalu na oddziale na Sobieskiego.Najgorszy lekarz jakiego spotkałam.Doktor już dawno powinien przejść na emeryturę.To w jaki sposób traktuje swoich pacjentów jest nie dopuszczalne. Na szczęście nie każdy lekarz prezentuje tak niski poziom który dosłownie szura po ziemi

Miałam nieprzyjemność spotkać doktora w szpitalu na oddziale na Sobieskiego.Najgorszy lekarz jakiego spotkałam.Doktor już dawno powinien przejść na emeryturę.To w jaki sposób traktuje swoich pacjentów jest nie dopuszczalne.
Na szczęście nie każdy lekarz prezentuje tak niski poziom który dosłownie szura po ziemi